درد تنهای خود را به که گویم

به که گویم که در این جامعه خالی از عشق

همه در تاب و خروشند

همه چون سرو به بالا نگرند

و به فنان از غم مستی

که تواند که مرا یاد کند

و صدای نفسم را ببرد تا که رسد بر دل یاران

من که خواهم ولی افسوس که نتوانم

از اینجا بروم

چون که بر دست و به پایم

ببندند گلی از گل ریحان

من به سان گلی ازباغ  گل یاس بدم

که ندانم که چگونه به شکوفایی خود شاد شوم

که تواند که مرا شاد کند

و دل غم زده ام را

به سرود غم هستی بسراید

آه...

نوشته شده توسط peivande200 در 86/07/24 ساعت 0:59 | موضوع: